Wim Van der Celen


Analog

Opleiding:

Master Beeldende Kunsten, Schilderkunst 2008. PHL Hasselt


Biografie:

Van der Celen is op zoek naar een omslagpunt. Bij hem gaat het om de grens tussen figuratie en abstractie. Hij stelt zich ten doel schilderijen te maken die op die grens balanceren. Als velen voor hem speelt hij met de conventie van het schilderij als venster op de wereld. Hij draait dat echter om en gebruikt het als projectievlak, zoals René Daniëls en Robert Zandvliet. Eigen is dat hij er lagen aan toevoegt. Hij schildert bijvoorbeeld een beeldbuis op een donker vlak. Binnen het kader van die beeldbuis zie je lijnen, kleurvegen en patronen. Ze vormen geen herkenbaar beeld. Het lijken de signalen die tussen twee zenders in hangen.

Van der Celen schildert iets wat tegelijk ook niets is, althans niet een bedoeld beeld, maar wel een visueel verschijnsel dat op dezelfde wijze tot stand komt als de herkenbare voorstellingen die we meestal op het scherm zien. Dat schilderen is net zozeer deel van het verhaal als de voorstelling die geen voorstelling is en het concept van het geprojecteerde beeld. En omdat er aan dat schilderen het nodige te beleven valt kan dit werk mij zeer bekoren, zonder dat het mooi is in klassieke zin. Het schilderen van wat je (vaak) niet opmerkt komt ook aan de orde in de doeken met nabeelden. Een nabeeld is het donkere vlak dat even op je netvlies blijft hangen als je een tijd naar een licht vlak hebt gestaard. Dat donkere vlak bestaat niet, maar je ziet het wel.

Door het werk van Van der Celen heen speelt dus de vraag naar de waarheid en de waarde van de waarneming. Een boeiende vraag die hij boeiend stelt, met verwondering als startpunt.

(verschenen op: www.pzc.nl op 20 mei 2010)


studie


Gegevens:

Wim Van der Celen
wim.vandercelen@gmail.com