VAN 21/01 TOT 05/07
OUTDOOR EXPO - ‘M’ MUSEA

FRANCOIS PEETERS

In deze eerste editie tonen we, onder de titel ‘M’-MUSEA, foto’s van de Turnhoutse fotograaf François Peeters.

François Peeters is als fotograaf en kunstliefhebber een regelmatige bezoeker van diverse binnen- en buitenlandse musea. Zijn appreciatie voor kunst gaat hand in hand met zijn nieuwsgierigheid als observator/fotograaf.

Musea, de gebouwen die hun naam dragen verschijnen in de meest klassieke of de meest eigentijdse architectuur, groot of klein. Allemaal vertonen ze een grote variëteit aan kunstuitingen: modern, eigentijds, experimenteel of uit een dicht of ver verleden.

In de fototentoonstelling ‘M’ brengt François Peeters een boeiende reportage over de interactie tussen museumbezoekers en de kunst die ze zien. ‘M’ maakt een reis langs bekende musea en kunstenfestivals in België en Europa. De foto’s die in onze Outdoor Gallery te zien zijn, zijn geselecteerd uit de ruime collectie van François Peeters. De selectie gebeurde op basis van kleur, compositie en complementariteit. De boeiende; leerrijke en soms verassende achtergrondinformatie omtrent de kunstenaars en hun kunstwerken werden pas achteraf ontdekt.

YVES KLEIN - Frans kunstschilder (Nice 1928 - Parijs 1962)

Yves Klein werd geboren in een schildersfamilie. Hij ging in zijn geboortestad Nice naar de Nationale Koopvaardijschool en studeerde daarna aan de School voor Oosterse Talen. Daarna kwam hij in de boekhandel terecht en had zelfs een baan als paardendresseur. Klein zag zijn leven en bestaan als kunstenaar als een geheel. Hij beschouwde dan ook zijn favoriete sport judo, die hij intensief beoefende, als een deel van zijn artistieke pad.

Vanaf 1946 realiseerde hij zijn eerste Monochromes, panelen in een uniforme, zuivere kleur. Tussen 1948 en 1953 doorkruiste hij Europa, Oost-Azië en Japan en presenteerde hij zijn eenkleurige schilderijen, getekend ‘Yves’.

In 1957 exposeerde Klein in Milaan en Parijs zijn doeken en sculpturen in diep ultramarijn blauw, dat hij als I.K.B. (International Klein Blue) liet patenteren. Hij vond de kleur uit toen hij experimenteerde met ultramarijnblauw pigment en een speciaal fixatief. Voor Klein zelf was de beeldende gevoeligheid van het blauw zo intens dat hij het over de wereld wilde verspreiden. Vanaf dat moment spreken we van de blauwe revolutie. Hij ondernam tal van projecten in publieke ruimtes. Zo liet hij in 1957 op de opening van een tentoonstelling 1001 blauwe ballonnen de lucht ingaan.

Vanaf 1958 realiseerde hij zijn eerste ‘pinceau vivant’ experimenten waarbij hij zowel op doek als op papier in blauwe verf gedompelde naakte modellen, als levende penselen, afdrukte.

In 1960 werd hij één van de grondleggers van het Nouveaux Réalisme. Het Nouveau Realisme was een reactie op de abstract-expressionistische stromingen. Er werd gebruikgemaakt van alledaagse voorwerpen en gebeurtenissen die een speciale bewerking ondergingen, bijvoorbeeld door ze te verpakken (Christo), te assembleren (César) of in beweging te brengen (Tinguely). De dagelijkse realiteit werd verheven tot kunst. Daarmee heeft de stroming ook veel raakpunten met popart.

Yves Klein
Anthropophagie bleue, Hommage à Tennessee Williams, (ANT 76), 1960.
Centre Pompidou - Metz 2020

ALEX DA CORTE - Amerikaans conceptueel kunstenaar (Camden, New Jersey 1980)

Da Corte bracht zijn jeugdjaren door in Venezuela. In 2001 begon hij film/animatie en beeldende kunst te studeren aan de School of Visual Arts in New York City. In 2004 behaalde hij een Bachelor of Fine Arts in printmaking/fine arts aan de University of the Arts in Philadelphia en studeerde uiteindelijk in 2010 af als Master of Fine Arts aan de Yale Universiteit.

Kenmerkend voor Da Corte zijn zijn intellectueel provocerende, uitbundige en absurde fantasieën die gebaseerd zijn op een mix van consumentengedrag en popcultuur. Hij geeft daarbij niet alleen zijn kritische kijk op de hedendaagse realiteit weer maar streeft ook naar een tabula rasa, een nieuw begin.

Alex Da Corte’s ‘Rubber Pencil Devil’ werd in 2019 gecreëerd voor de 57ste editie van Carnegie International in Pittsburgh. Het project bestaat uit zevenenvijftig korte films. Dit ‘Gesamtkunstwerk’ zoals hij het zelf noemt is een drie uur durende meeslepende ervaring die video, muziek en architectuur combineert en is rijk aan verwijzingen naar avant-garde beeldende kunstenaars, experimentele schrijvers, popzangers, showbizz-figuren en stripfiguren.

Op de Biënnale van Venetië in 2019 presenteerde hij het werk in de Arsenale. In dit historisch pand werden twintig meerkleurige videokubussen geplaatst waarin een fragmentarisch scherm de toeschouwer meeneemt naar een kaleidoscopische en droomachtige reis.

Alex Da Corte
Rubber Pencil Devil, 2019 - La Biënnale di Venezia – 2010

MATEO ANCIS - Belgisch fotograaf (1998)

Mateo Ancis studeerde fotografie aan de Luca School of Arts in Brussel. Als landschapsfotograaf zoekt hij, tijdens zijn lange wandelingen, naar de energie en de immense kracht die vanuit ruwe en onherbergzame landschappen uitgaat en tracht die in zijn foto’s weer te geven.

Tijdens het recentste BredaPhoto Festival 2020 toonde Mateo Ancis een time-lapsvideo met de Planpincieux gletsjer in de hoofdrol. De time-lapsefotografie is een filmtechniek waarbij er minder beelden per tijdseenheid opgenomen worden dan de framerate bij het afspelen. Dit levert een versnelde film op, waardoor effecten zichtbaar gemaakt kunnen worden die normaal te traag zouden verlopen om waar te nemen.

De Planpincieux-gletsjer ligt in het Mont Blancmassief en verplaatst zich in de zomer met gemiddeld 30 tot 50 centimeter per dag. In 2019 werd er echter een versnelling waargenomen waarop de autoriteiten waarschuwden voor het afbreken van een deel van de gletsjer. In totaal 250.000 m³, te vergelijken met de inhoud van 100 olympische zwembaden, zou in dat geval loskomen. De timelapse video van Ancis toont de gletsjer tussen zonsopkomst en zonsondergang met de ondertoon van een dreigende ineenstorting die eens zal komen.

Mateo Ancis
Ghiacciaio di Planpincieux - BredaPhoto Festival 2020

SHADI GHADIRIAN - Iraanse fotografe (Teheran 1974)

Shadi Ghadirian is een hedendaagse fotografe die in Teheran woont en werkt. Ze studeerde Art an Photography aan de Azad University in Teheran. Ze maakte al vroeg kennis met de verwachtingspatronen die de conservatieve Iraanse samenleving vrouwen oplegt. Het werd een terugkerend thema in haar werk, waarin ze de draak steekt met stereotypen over vrouwen en gender-verhoudingen.

Ghadirian heeft tot nu toe negen fotografische series geproduceerd getiteld Miss Butterfly, Nil, Be Colorful, Like Every Day, Qajar, Ctrl + Alt + Delete, My Press Photo, Out of Focus en West by East.

Op het BredaPhoto Festival in 2018 stelde ze in het Chassé park de serie Qajar uit 1998 ten toon. Ze liet zich voor deze serie foto’s inspireren door de verrassend vrijzinnige fotocollectie van de negentiende-eeuwse Perzische koning Nasser al-Din Shah. Deze telg uit de Qajar dynastie die tussen 1794 en 1925 over Perzië heerste nam veel foto’s mee terug van zijn reizen door Europa. Zijn vrouwen fotografeerde hij in Franse tutu’s of zelfs naakt. Verrassend liberaal, vond ze. Ghadirian portretteerde vriendinnen en familieleden in traditionele kleding, maar met moderne iconen als een gettoblaster, een blikje cola, een stofzuiger. ‘Mijn foto’s weerspiegelen hoe ik mij voelde: we zitten vast tussen traditie en moderniteit’, zei ze over deze serie.

De zwart-wit foto, afgebeeld in ons outdoor project waarop twee gesluierde dames een spiegel vasthouden die een boekenplank reflecteert kreeg ze een award. Deze werd echter ingetrokken toen het Iraanse Ministerie van Cultuur de foto te controversieel vond.

‘My series are exactly like a mirror of my life. When I see me, I see the other women like me, my sisters my friends, the women in this country.’

Shadi Ghadirian
Qajar, 1998
BredaPhoto Festival 2018

HET BREDAPHOTO FESTIVAL

BredaPhoto is de grootste fototentoonstelling van de Benelux en vindt iedere twee jaar in het najaar plaats in Breda. Tijdens deze zeven weken durende fototentoonstelling tonen nationale en internationale topfotografen, samen met nieuw talent, hun werk op aansprekende binnen- en buitenlocaties in Breda.

DE BIËNNALE VAN VENETIË

De Biënnale van Venetië is een toonaangevende internationale kunstmanifestatie die sinds 1895 tweejaarlijks, vandaar de naam biënnale, tijdens de zomermaanden in Venetië wordt gehouden.

Achtentwintig landen onderhouden hun eigen tentoonstellingsgebouw. Ook België heeft een eigen paviljoen. Landen die geen eigen paviljoen hebben, brengen hun tentoonstelling onder in verschillende gebouwen verdeeld over de stad. Behalve de afvaardigingen die door de deelnemende landen zelf worden uitgekozen, is er in de Arsenale een thematentoonstelling, die door een curator wordt samengesteld.

HET CENTRE POMPIDOU IN METZ

IHet Centre Pompidou in de Franse stad Metz is een museum voor moderne kunst en een ‘spin-off’ van het gelijknamige museum in Parijs. Het gebouw biedt 5.000 m² tentoonstellingsruimte verspreid over drie expositieruimtes en een centrale hal. De officiële opening vond plaats op 12 mei 2010. Het gebouw met een golvend houten dak dat het geheel overkoepelt, is ontworpen door de Japanse architect Shigeru Ban en de Franse architect Jean de Gastines.

TERUG NAAR OVERZICHT